VII Niedziela Wielkanocna Ewangelia (J 17, 11b-19)
I czytanie Dz 1, 15-17. 20a. 20c-26
Psalm Ps 103 (102), 1b-2. 11-12. 19-20b (R.: por. 19a)
II czytanie 1 J 4, 11-16
Aklamacja Por. J 14, 18
Ewangelia (J 17, 11b-19)
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Przeznaczeni do zbawienia
Zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś.
W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami:
»Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. Dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, i ustrzegłem ich, a nikt z nich nie zginął z wyjątkiem syna zatracenia, aby się spełniło Pismo.
Ale teraz idę do Ciebie i tak mówię, będąc jeszcze na świecie, aby moją radość mieli w sobie w całej pełni. Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.
Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie«.
Drodzy!
1. Ewangelia uczy, że naszym przeznaczeniem jest świętość. Czyli podobieństwo do Boga, aby tak jak My stanowili jedno – precyzuje Jezus.
Czym jednak jest jeszcze przeznaczenie? Można powiedzieć, że jest to odwieczny, miłosierny i stały zamiar Boży zbawienia człowieka. Bóg chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni (1 Tm 2,4), dlatego udziela wszystkim odpowiedniego do tego daru.
Pojęcie przeznaczenia ma swoje korzenie w Biblii, chociaż sam termin „przeznaczenie” w niej się nie pojawia, nie brakuje natomiast terminów zbliżonych. Chrystus zachęca apostołów do radości, mówiąc: Cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie (Łk 10,20), a św. Paweł wyjaśnia, że jest to właśnie zasługą Boga: W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów poprzez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swojej woli (Ef 1,4–5).
Dla św. Pawła termin przeznaczenie oznacza więc „wybranie” z miłości, pełne dobroci „powołanie” człowieka do przyjaźni z Bogiem, do życia w szczęśliwości wiecznej. Dla Apostoła „przeznaczenie” nie jest niczym anonimowym, czymś, co by spadało na człowieka „z góry”, z zaświatów, przez zaskoczenie, niespodziewanie. Przeciwnie, jest ale wezwaniem oddolnym, wewnętrznym i w pełni wolnym, wypływającym z serca człowieka, które czuje się niespokojne, dopóki nie spocznie w Bogu.
Teologia uczy, że Bóg nie tylko troszczy się o świat. Bóg nie tylko zabiega o dobro człowieka, który jest w wędrówce przez materialny świat. Bóg czyni coś więcej; On prowadzi świat, w tym również człowieka, do wyznaczonego im celu. Pragnieniem Boga jest, aby człowiek osiągnął pełnię szczęścia, czyli taki stopień swojego rozwoju, który odpowiada jego stworzeniu na „obraz i podobieństwo” Stwórcy (Rdz 1,26). Bóg przeznaczył (powołał) zatem człowieka, od samego początku, czyli od momentu jego pojawienia się na świecie, do szczególnej wspólnoty ze Sobą, którą pisarz natchniony oddał przez termin „podobieństwo”. Autor Listu do Tesaloniczan pisze: Lecz my zawsze winniśmy dziękować Bogu za was, bracia umiłowani przez Pana, że wybrał was Bóg do zbawienia jako pierwociny przez uświęcenie Ducha i wiarę w prawdę. Po to wezwał was przez nasze głoszenie Ewangelii, abyście dostąpili chwały Pana naszego Jezusa Chrystusa” (2 Tes 2,13–14).
2. Blaise Pascal (1623–1662), francuski matematyk, fizyk i filozof religii, sądził, że w słowie „zbawienie” tkwi klucz do prawdziwej wiedzy o człowieku. Ponieważ zbawienie idzie w ścisłej jedności z ideą Boga, dlatego nasza refleksja o Bożej Opatrzności musi znaleźć ujście w refleksji nad przeznaczeniem. Bez idei Boga i zbawienia jako sensu i celu historii człowiek mógłby popaść w rozpacz.
Przeznaczenie jest zatem w naturalny sposób wpisane w Bożą Opatrzność, wszak jej celem jest doprowadzenie człowieka do wiecznej szczęśliwości. Teologia chrześcijańska uczy, że Bóg opiekuje się człowiekiem tylko dlatego, że pragnie obdarzyć go zbawieniem. To właśnie dla zbawienia, do wspólnoty z Bogiem został stworzony człowiek i teraz Bóg jest gotów uczynić „wszystko”, aby zajął on (przeznaczone) dla niego „miejsce” w wieczności. W sposób opatrznościowy Bóg „towarzyszy” odtąd, od chwili stworzenia, człowiekowi na drogach historii. Zabiega, aby nie zabłądził, nie zagubił się w świecie pokus, ale wytrwał w dobrym i doszedł na spotkanie ze Stwórcą, czyli osiągnął zbawienie. Bóg nie tylko mu towarzyszy, ale udziela pomocy, obdarza łaską, a nade wszystko wysłał do niego swojego Syna jako przewodnika i nauczyciela, przyjaciela i zbawiciela.
3. Nie zawsze jednak człowiek akceptuje Bożą prawdę o sobie. Nie zawsze akceptuje powołanie, jakim obdarzył go Jezus. Często wymyśla sobie inne powołania i odmienne od Jezusowego przeznaczenia. Tymczasem przeznaczenie jest tylko jedno – świętość, bliskość z Bogiem, wspólnota ze swoim Stwórcą.
Można uciec od tego pięknego powołania, bo świętość z natury swojej wymaga wolnej i nieprzymuszonej decyzji. Kto jednak nie przyjmie zaproszenia Jezusa, może się zagubić na drogach życia, wszak jest ich wiele i nie wszystkie prowadzą do celu. Kiedy się zgubi, żyje odtąd w cierpieniu. Jest cierpienie duchowego zagubienia, niedostrzegania sensu i celu w tym, co człowieka dotyka i czego on doświadcza.
Jezus modlił się też, aby świat uwierzył, by świat poznał Boga Trójjedynego. Jezus modli się więc o cały świat, nie tylko o jakąś grupkę wybranych. Z modlitwy Jezusa rodzi się Kościół, który dziś, po dwóch tysiącach lat, rozprzestrzenił się na cały świat, na wszystkie ludy i języki. Lecz i tak nowina o pojednaniu człowieka z Bogiem w Chrystusie nie dotarła do wszystkich. Modli się Jezus i modlą się ci, którzy idą za Nim, by świat Go poznał i poszedł za Nim.
Panie! Spraw, bym był wytrwały w modlitwie!
